Një jetë zjarri, një jetë lufte,brenda një shekulli baruti,
Riflesi saj trazuar në gjolin e Janinës nga të egëra era,
Erë e Pindit një betimin do të bjerë, nga koha ajo thyer,
Koka e kurrorëzuar nga fati, i fundit luan i Epirit.
Në një pjatë të argjëndi që shpirti pas e ndjek ,
Nuk ështe një trofe për duart dridhërake nga frika e saj,
Nuk ishte frika e vdekjes por e shikimit që ajo përçon,
Rrufeja e prerë,ajo e gjëmimit e dritës që errësirën ndal.
E deshën pallatet,perandor e mbreter në sofrën e pushtetit,
Si trofe e donin per heshtjen dhe gjunjezimin,lirisë të rrobëruar,
Kurrë nuk u dorrëzua e para vdekjes kokën nuk e uli,
Ishte hija e Pirros dhe e Skënderbeut e betimit të tyre antik.
Rrugëtimin saj nëpër kontinente nëpër histori, si lavdia e saj,
Një trup i vetëm se mban dot lavdinë,e madhe ajo si fitore Pirros,
Në një pjatë argjëndi ajo do qëndrojë, dielli i një epoke që po perëndon,
Agimi i saj i zjarrte përzier me gjak,perëndimi i saj mbuluar me lavdi.
Do të shkojë larg në të huaja toka, tek froni i lartë atje ne Stamboll,
Murmërinë njerëzia,murmërinë oborri bashkë me ta Vezirët,
Shushurojnë lutje në heshtje të thellë për kokën e prerë të luan Aliut,
Nga dritare tij vështron Mehmet Sulltani,netët e pa gjumë koka i kujton.
Flet akoma ajo edhe pse është prerë,në mes pallatit një luan ushton,
Jam Ali luani ai burrërori,nuk jam një hije por jam zjarr i gjallë,
Flaka ime kurrë nuk do të shuhet , se në këmbë per atdhe unë kam rënë,
Koka ime e përgjakur dhe prerë, është e gjallë si kur më parë.
Në Epir fryn një erë lartë ajo ngrihet bashkë me të një amanet,
Amaneti në krah të erës mbi liqenin e Janinës shushuron luanin,
Toka ime eshte Epiri e Akilt dhe Lekës e Pirros dhe e Gjergjit,
Pjatë argjëndi do të kujtojë luanin burrëror që gjigandët gjynjëzojë.
Albert Pasho
Free Blogger Albert Pasho
Nessun commento:
Posta un commento